भ्रम
नवीनको परिवार वास्वतमै सुखी छ । किनकि ऊसँग स्थायी जागिर छ, प्रेमविवाह गरेको श्रीमती सोफी, दुइ वर्षी छोरी र विधवा आमा हुनुहुन्छ । नवीनले डिग्री पढ्दापढ्दै बीए पढेकी सोफीसँग प्रेमविवाह गरेको थियो । पहिलो भेटमा नै सोफीको सुन्दरताले उसलाई मोहित पारेको थियो र त्यही सम्बन्ध प्रेमबाट विवाहमा परिणत गर्न ऊ सफल भएको थियो । समय बित्दै जाँदा सोफीले बीए पास गरिन् र डिग्री पढ्न जाने इच्छा व्यक्त गरिन आफ्ना पतिदेवसँग । सोफीको डिग्री गर्ने इच्छा पूरा गरिदिन दुई वर्षीय नाबालक छोरीलाई आफैसँग राखेर नवीनले काठमाडौंमा डेरा खोजिदियो । दुई आत्मा दुईतिर भए पनि दिननदिनै फोनबाट निकटकता प्रस्तुत गर्दछन् नवीन र सोफी । छोरीको मम्मी भन्ने शब्द सुन्दा त झन् खुशी हुन्छे सोफी । छोरी स्मृति पनि मम्मीसँग कुरा गर्न पाउँदा ज्यादै खुशी हुन्छे र सोध्छे बाबालाई, बाबा ममीको पढाइ कहिले सकिन्छ ? नवीन छोरीलाई काखमा दिँदै उत्तर दिन्छन्-अब चाँडै नै आउँछिन् तिम्री मम्मी पढाइ सकेर भन्दै छोरीलाई भुलाउँछन् ।
सानैदेखि मम्मीले छोडेको र हजुरआमाको मायाले त्यो सानी बच्चीमा आमाको मायाको कत्ति पनि कमी देखिँदैन । देखिओस् पनि कसरी विचरा ती बूढी चौबीसै घण्टा स्मृतिलाई च्यापेरै बस्छिन् । यसरी नै समय बित्दै जान्छ । नवीन अफिस जाने आउने क्रममा एक दिन एक्कासि उसको साथीले एउटा कुरा सुनाउँछ र त्यो उसलाई वाहियात कुरो लाग्दछ । तर विस्तार-विस्तार गाउँमा चर्चा चल्न थाल्दछ कि सोफी त काठमाडौंमा कुनै अर्कै केटासँग हिँड्छे रे उसका चरित्रका बारेमा पनि त्यस्तै-त्यस्तै कुराहरू …. ।
यता सोफी काठमाडौंको रमझममा भुलेर होला, उनलाई न त नवीन, न त स्मृतिको नै सम्झना आउँछ । सोफी अब सोफी हैन निशा बनेकी छे र उ नवीनको पत्नी र स्मृतिको ममी नभएर सन्तोषकी प्रेमिका भएकी छे । सन्तोष र निशा एउटै कक्षामा पढ्दछन् र विषय पनि मिल्ने हुँदा उनीहरूलाई सजिलो भएको हो । फेरि सन्तोषको बोलीबाट निशा यति प्रभावित भई कि उसले आफ्नी विगतलाई बिर्सी सोची सन्तोषले नै उसलाई सुख दिन सक्छ र ऊ सधैं यही काठमाडौंमा नै बस्न पाउँछे । नवीनसँग के छ र ? त्यही गाउँको घर, बूढी आमाको स्याहार आदि आदि । निशा सन्तोषको प्रेममा अन्धी बनी र यस्तै यस्तै सोच्न लागि । निशा सन्तोषकै घरमा डेरा सरेकी थिई । त्यसैले पनि उनीहरूलाई नजिकिन सजिलो भएको थियो । निशा सन्तोषको प्रेममा उन्मक्त थिई ।
बाटोमा गाडी बिग्रिएकाले नवीन रातको ७.३० बजे सोफीको कोठामा बल्लतल्ल आइपुग्यो । तर कोठामा सोफी थिइनन् । त्यसपछि नवीन केहीबेर कुर्दा पनि सोफी नआएपछि छोरी लिएर होटलमा जान्छ । रातभर निन्द्रा लाग्दैन उसलाई । अब ऊ डराउन पनि थाल्छ कि कतै गाउँलेहरूले भनेको कुरा साँचो निक्स्यो भने ? निदाएकी छोरीलाई सम्सुम्याउँछ र यस्तै-यस्तै कुराहरू सोच्न थाल्दछ । कुरा सोच्दा सोच्दै कतिखेर निदाएछ कुन्नि नवीन, विहान पो सुर्यको किरण कोठामा पुगेर उसको निन्द्रालाई व्यूँउझाइदिन्छ । छोरी अझै सुतिरहेकी हुन्छे । विहानको नित्य कर्म सकेर खानपीन गरी नवीन पूनः सोफीको कोठामा जान्छ । तर अझै कोठामा चावी लागेको देखेर भरबेटीसँग सोध्न जान्छ नवीन सोफी कहाँ गई होली भनेर । घरबेटीका अनुसार सोफी त कोठा छोडेर केही परको घरमा बसेको थाहा पाएपछि नवीन त्यही घर जान्छ । यता निशा र सन्तोष घाम ताप्दै चेस खेलिरहेका हुन्छन् । गेटमा नवीन र स्मृतिलाई देखेर निशा छक्क पर्छे अपरिचित मानिस आफ्नो घरमा आएको देखेर सन्तोषले नवीनलाई सोध्छ- कसलाई खोज्नुभयो यहा"ले - म सोफीलाई…. वाक्य पूरा गर्न नपाउँदै निशाले भनी-यहाँ कोही सोफी छैन, तपाई जान सक्नुहुन्छ हिँड जाउँ सन्तोष, कस्ता कस्ता मान्छे आउँछन् यहाँ पनि भन्दै सन्तोष र निशा घरभित्र पस्दछन् । नवीनलाई यो घटना फिल्मजस्तै लाग्छ र फेरि बोल्दछ- सोफी तिमीले मलाई चिनिनौं ? यी हेर त हाम्री छोरी स्मृति, तिमीलाई भेट्न कति आतुर छ ? तर उसको आवाज सन्ने त्यहाँ कोही पनि हुँदैन । नवीन आँखाबाट आँसु झार्दछ । आफ्नो बाबा रोएको देखेर छोरी स्मृति भन्दछे-बाबा किन रूनुभएको ? नवीन जवाफ दिन्छु-हेर न छोरी, तिम्री ममीले हामीलाई चिनिनन् । नवीन झन् रून थाल्दछ । यसैबचि स्मृति भन्छे-त्यस्तो छुच्ची पनि मेरो मम्मी हुन्छ, मेरो मम्मी त कति जाती हुनुहुन्छ । मेरो मम्मीले मलाई देख्नुभयो भने त काखमा लिनुहुन्छ, म्वाइँ खानु हुन्छ र मीठा-मीठा कुराहरू दिनुहुन्छ । स्मृतिका यस्ता कुरा सेनेर झन् नवीनको भक्कानो छुट्छ र आफ्नो भाग्यलाई धिक्कार्दै घरतर्फर्फकन्छ ।
विभिन्न ठाउँमा घम्ने क्रममा एक दिनन सन्तोष र निशा घुम्न भनेर सुन्दर नगरी पोखरा पुग्दछन् । यसैबीच निशाले सन्दोषलाई आफू बच्चाको आमा बन्न लागेको कुरा बताएपछि सन्तोष झसंग हुन्छ र निशालाई गर्भपतन गर्न सल्लाह दिन्छ । यसबीच दुई जनामा वाद-प्रतिवादनन चल्न थाल्दछ । बल्ल आएर निशाले सन्तोषको वास्तविक रूप चिन्छे र पश्चाताप गर्न थाल्दछे । अब ऊ नवीन र स्मृतिलाई झलझली आ"खा अगाडि देख्न थाल्दछे,तर अब समय धेरै अगाडि गइसकेको पनि उसलाई थाहा हुन्छ । ऊ आफूलाई नवीनले पहिले गरेको माया सम्झेर पागलजस्तै हुन्छे र अन्त्यमा नवीनलाई चिठ्ठी लेख्दछे ।
नवीन,
मलाई थाहा छ तिमी मसँग कति रिसाएका छौं भनेर । मलाई काठमाडौंको हावालेपागल बनाएको थियो र मैले तिम्रो प्रेमलाई लत्याएँ । मलाई काठमाडौंको गगनचुम्बी महलमा बस्ने भुतले सताएकोले नै आज त्यसको परिणाम भोग्दैछु । म तिम्रो सामन्ने आउन नसक्ने भएकाले यो पत्र पठाउँदैछु । म तिमीसँग क्षमा मागन लायककी त छैन तर पनि हुन सक्छ भने मलाई माफ गरिदेऊ । हाम्रो प्रेमको निशानी स्मृतिलाई मम्मीको कमी हुन नदेऊ । आमालाई मेरो सम्झना सुनाइदेऊ । अर्को जुनीमा तिम्रो प्रेमिका भएर जन्मन पाउँ । मलाई खोज्ने प्रयास नगर्नु ।
उही अभागिनी , सोफी
चिठ्ठी पढ्दापढ्दै नवीन बेहोस भएर ढल्दछ । एकैछिनमा एक हुल गाउँले आएर नवीनलाई अस्पतालतिर दौडाउ"छन् ।- विश्वमणि अधिकारी Source : Tanahunonline
